سارکوم استخوان

سارکوم ، که به عنوان بدخیمی های بافت همبند تعریف می شود ، یکی از پنج زیر گروه اصلی انکولوژیک را تشکیل می دهد و از بین انواع سرطان،سارکوم نادر است.

سارکوم های استخوانی عمدتا در سه دسته اصلی مجزا قرار می گیرند: کندروسارکوم، یوینگ سارکوم و استوسارکوم.

اپیدمیولوژی

سارکوم استخوان ، در بیشتر موارد ، در کودکان و نوجوانان ایجاد می شود ، به استثنای برخی موارد که در بزرگسالی ممکن است دیده شود.

میزان شیوع سارکوم بافت نرم  نسبت به سارکوم بافت استخوانی، چهار برابر میباشد.

میزان بروز سارکوم استخوانی حدود یک در هر صد هزار نفر در امریکا گزارش شده است، که برای سارکوم با درجه بدخیمی بالا، میزان بروز کمتر و در سارکوم با درجه بدخیمی کم، میزان بروز بالاتر از این مقدار است.

علت

علت سارکومهای استخوانی به طور قطعی مشخص نیست.

بعضی از جهش های ژنی و عوامل محیطی در ایجاد سارکوم استخوان نقش دارند. به عنوان مثال ، تصور می شود که تابش یونیزان، تقریباً در ۳٪ موارد سارکوم استخوان مسئول است.

همچنین، درمان با عوامل آلکیله کننده باعث افزایش خطر استئوسارکوما می شود.

برخی از شرایط خوش خیم استخوان ، بیماران را مستعد ایجاد سارکوم استخوان می کند. تخمین زده شده است که ۰.۳٪ از بیماران مبتلا به بیماری پاژه استخوان دچار استئوسارکوما می شوند.

افراد مبتلا به ضایعات خوش خیم غضروف نیز در معرض رشد کندروسارکوم قرار می گیرند.حتی شرایط غیرانکولوژیک مانند استئومیلیت مزمن  و انفارکتوس استخوان نیز می توانند به سارکوم تبدیل شوند.

تومورهای خوش خیم مثل تومور ژانت سل ، استئوبلاستوما و سینوویال کندروماتوز نیز میتوانند ضایعه پیش بدخیم شوند.

غربالگری

برای جمعیت عادی هیچ تست غربالگری توصیه نشده است.

با این حال ، برای شرایطی که معمولاً مستعد سرطان استخوان هستند ، مانند سندرم Li-Fraumeni، بیماری پاژه استخوان و … توصیه های غربالگری سارکوم  استخوان، از جمله تصویربرداری  MRI و رادیوگرافی ساده و … اکنون وجود دارد.

تشخیص

درصورت شک به سارکوم استخوانی، انجام نمونه برداری و ازمایشات و تصویر برداری های مربوطه جهت تایید تشخیص، نیاز میباشد.

مراجعه به یک مرکز تخصصی ماهر در مدیریت سارکوم استخوان، قبل از بیوپسی به شدت توصیه می شود.

درمان

با توجه به نوع بدخیمی و درجه بدخیمی، وسعت بیماری، محل بیماری و مرحله آن، درمان های متفاوتی انجام میشود.

اغلب درمان به صورت جراحی به تنهایی یا جراحی به همراه شیمی درمانی میباشد. در مواردی نیز ممکن است از پرتودرمانی در همراهی با جراحی یا به جای جراحی استفاده شود. انتخاب روش درمان بر اساس ویژگی های بیماری، میزان پاسخ به شیمی درمانی و شرایط بیمار میباشد که در بالا ذکر شده است.

نوع جراحی میتواند از کورتاژ (در موارد با وسعت و درجه بدخیمی کم) تا قطع عضو به همراه بازسازی ( در موارد وسیع و با ناکارامدی اندام) صورت بگیرد.