بیشتر بیماران مبتلا سرطان که در مراحل ابتدایی تشخیص داده شده اند ، پس از تشخیص و درمان، به خوبی زندگی خواهند کرد. این امر منجر به افزایش نیاز بر تمرکز بر حفظ و یا بازیابی کیفیت زندگی برای میلیون ها بهبود یابنده از سرطان شده است.
علی رغم تایید گسترده مبنی بر اینکه عملکرد جنسی با درمان سرطان عمیقا مختل می شود ، پرداختن به بررسی عملکرد جنسی برای بسیاری از بازماندگان ، صورت نمیگیرد.
بیماران چه مرد و چه زن ، با کمبود اطلاعات ، پشتیبانی و راهکارهای عملی جهت مدیریت مشکلات جنسی مواجه هستند.
- نشان داده شده است که رابطه جنسی و صمیمیت به کاهش پریشانی و افزایش سازگاری روانی اجتماعی در مواجهه با سرطان کمک می کند.
- برای بیماران ، از دست دادن عملکرد جنسی باری اضافه است که با شرم و خجالت همراه است .
- بیماران میپندارند که این تجربه آنها قابل جبران نیست و اغلب به اشتباه تصور می کنند که اختلال عملکرد جنسی نمی تواند به اندازه کافی درمان شود.
اکثر مشکلات جنسی که بیماران مبتلا به سرطان با ان روبرو هستند ، به طور موثری قابل درمان است.
علاوه بر ویژگی های بیمار مثل؛ رابطه ی جنسی؛ وضعیت شریک زندگی، گرایش جنسی؛ طبقه اقتصادی و اجتماعی؛ و زمینه های مذهبی ، فرهنگی و قومی که پزشکان را از پرسیدن بهداشت جنسی منصرف می کند، تجربه ، دانش و نگرش ارائه دهنده آموزش مسایل جنسی می تواند گفتگو در مورد رابطه جنسی بعد از سرطان را سخت یا تسهیل کند.
هدف از بیان این مبحث آشنایی بیماران با مشکلات جنسی مربوط به سرطان های خاص و درمان آنها ست.
سرطان روده بزرگ:
درمان های سرطان روده بزرگ عمدتا شامل جراحی ، پرتودرمانی و شیمی درمانی است که در بیشتر موارد از جراحی استفاده می شود.
جراحی سرطان روده بزرگ اغلب باعث آسیب به اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک می شود و منجر به اختلالات نعوظ و انزال در مردان و کاهش میل جنسی و تغییر در تجربه ارگاسم در زنان می شود.
تحقیقات موجود نشان می دهد که پرتودرمانی نیز با اختلال عملکرد جنسی در مردان و زنان ارتباط دارد.
اغلب سیلدنافیل برای تعدادی از مردان بهبود یافته سرطان روده بزرگ که پس از درمان از اختلال نعوظ رنج می برند ، کافی است.
همچنین استفاده از روان کننده های پایه آب ، مرطوب کننده های واژن و اتساع دهنده های واژن نیز برای خانم های بهبودیافته سرطان روده بزرگ که پس از رادیوتراپی از خشکی واژن و / یا تنگی رنج می برند ، می تواند توصیه شود.
واکنش های عاطفی منفی به کولستومی ، مانند تصویر بد بدن و کاهش عزت نفس ، ممکن است بر صمیمیت تأثیر منفی بگذارد . بازماندگان دارای استومی دائمی بیشتر از کسانی که آناستوموز جراحی دریافت کرده اند دچار اختلال عملکرد جنسی می شوند.
بیماران و شرکای آنها باید اطلاعات مربوط به اسپری های خوشبوکننده (برای به حداقل رساندن بو) و همچنین اطلاعات مربوط به غذاهایی که احتمالاً باعث بوی شدیدتر ، گاز یا اسهال می شوند ، دریافت کنند.
علاوه بر این ، آنها همچنین باید اطلاعاتی در مورد پوشش کیسه ها و پیشنهاداتی مانند تغییر پوزیشن برای جلوگیری از درد در هنگام مقاربت و تخلیه استوما قبل از فعالیت جنسی دریافت کنند.
تحقیقات جدیدی وجود دارد که نشان می دهد مداخلات ، از جمله مواردی که شامل آگاهی یا تمرکز بر صمیمیت هستند ، می توانند به کاهش ناراحتی زنان در ارتباط با سلامت جنسی کمک کنند.
