بیشتر بیماران مبتلا سرطان که در مراحل ابتدایی تشخیص داده شده اند ، پس از تشخیص و درمان، به خوبی زندگی خواهند کرد. این امر منجر به افزایش نیاز بر تمرکز بر حفظ و یا بازیابی کیفیت زندگی برای میلیون ها بهبود یابنده از سرطان شده است.
علی رغم تایید گسترده مبنی بر اینکه عملکرد جنسی با درمان سرطان عمیقا مختل می شود ، پرداختن به بررسی عملکرد جنسی برای بسیاری از بازماندگان ، صورت نمیگیرد.
بیماران چه مرد و چه زن ، با کمبود اطلاعات ، پشتیبانی و راهکارهای عملی جهت مدیریت مشکلات جنسی مواجه هستند.
نشان داده شده است که رابطه جنسی و صمیمیت به کاهش پریشانی و افزایش سازگاری روانی اجتماعی در مواجهه با سرطان کمک می کند.
برای بیماران ، از دست دادن عملکرد جنسی باری اضافه است که با شرم و خجالت همراه است .
بیماران میپندارند که این تجربه آنها قابل جبران نیست و اغلب به اشتباه تصور می کنند که اختلال عملکرد جنسی نمی تواند به اندازه کافی درمان شود.
اکثر مشکلات جنسی که بیماران مبتلا به سرطان با ان روبرو هستند ، به طور موثری قابل درمان است.
علاوه بر ویژگی های بیمار مثل؛ رابطه ی جنسی؛ وضعیت شریک زندگی، گرایش جنسی؛ طبقه اقتصادی و اجتماعی؛ و زمینه های مذهبی ، فرهنگی و قومی که پزشکان را از پرسیدن بهداشت جنسی منصرف می کند، تجربه ، دانش و نگرش ارائه دهنده آموزش مسایل جنسی می تواند گفتگو در مورد رابطه جنسی بعد از سرطان را سخت یا تسهیل کند.
هدف از بیان این مبحث آشنایی بیماران با مشکلات جنسی مربوط به سرطان های خاص و درمان آنها ست.
سرطان پستان
دشواری در عملکرد جنسی ، از دست دادن میل ، تغییر در تصویر بدن و اختلال در روابط عاطفی از عوارض اولیه جنسی سرطان پستان است.
شیمی درمانی ، پرتودرمانی ، جراحی و هورمون درمانی کمکی ، چه به تنهایی انجام شود و چه در ترکیب با یکدیگر ، همه تأثیر منفی بر عملکرد جنسی دارند.
مشکلات معمول اغلب شامل میل جنسی ، مشکلات تحریک ، مشکلات ارگاسم و مشکلات درد است.
علاوه بر این ، چالش های مربوط به تصویر بدن نیز کاملاً رایج است.
اگرچه برخی شواهد نشان می دهد پریشانی در مورد احساس زنانه بودن یا جذابیت با گذشت زمان بهبود می یابند.
عمل جراحی
به نظر می رسد از دست دادن یک یا هر دو پستان یکی از چشمگیرترین روش ها برای آسیب رساندن به حس اصلی زنانه بودن ، یکپارچگی بدن و جذابیت زن است.
نگرانی در مورد تصویر بدن در مواجهه با جراحی پستان و تغییرات احتمالی پستان و از دست دادن پستان شایع است.
روشهای جراحی با حفظ پستان و جراحی ترمیمی به بخشی استاندارد در مراقبت از سرطان پستان تبدیل شده است ، و به طور کلی قابل درک است که جراحی با حفظ پستان و بازسازی پستان برای کمک به زنان در حفظ تصویر مثبت از بدن ضروری است.
جدا از تصویر بدن و حفظ یکپارچگی بدن ، جراحی پستان می تواند تأثیر منفی بیشتری بر فعالیت جنسی بگذارد.
علاوه بر استفاده از کاشت های پر از سالین و ژل سیلیکون ، زنان ممکن است روش های فلپ بافتی را انتخاب کنند که در آن از بافت بدن مثل شکم ، ران ها یا باسن به منظور بازسازی پستان قابل برداشت است.
این جراحی ها ، اگرچه شدت بیشتری نسبت به جراحی ایمپلنت دارند ، اما این مزیت را ایجاد می کنند که شامل عدم نگرانی در مورد پارگی ایمپلنت یا نیاز به تعویض ایمپلنت با گذشت زمان است و طبیعی تر به نظر می رسد.
با این حال ، روش های فلپ نیاز به یک محل جراحی دوم و ایجاد زخم های اضافی دارند. اکنون توجه فزاینده ای به استفاده از ماستکتومی نجات دهنده نوک پستان نشان داده شده است.در این نوع جراحی هنگام برداشتن بافت پستان ، نوک پستان در جای خود باقی میماند، اما احساس دیگر سالم نیست.
شیمی درمانی
به نظر می رسد اختلال در عملکرد جنسی پس از سرطان پستان به طور قابل توجهی به این موضوع مربوط باشد که آیا زن به عنوان بخشی از درمان خود تحت شیمی درمانی قرار گرفته است خیر.
ذکر شده است که زنان جوان که تحت یائسگی ناگهانی مرتبط با شیمی درمانی قرار می گیرند ، در بیشترین خطر ابتلا به مشکلات جنسی قرار دارند.
به طور خاص ، کمبود شدید استروژن همراه با یائسگی ناشی از شیمی درمانی اغلب منجر به خشکی شدید واژن می شود که دخول را دردناک می کند.
مقاربت دردناک به دلیل خشکی واژن یکی از رایج ترین مشکلات جنسی پس از سرطان پستان است ، و یکی از اصلی ترین عواملی است که باعث کاهش تمایل زنان میشود.
به نظر می رسد از دست دادن میل جنسی چند بعدی است ، و علل آن شامل یک مجموعه ای از علل زیستی و روانی واجتماعی است.
هورمون درمانی
درهورمون درمانی اکنون نقش مهمی در درمان سرطان پستان برای زنان قبل از یائسگی و یا بعد از یائسگی دارد.
بیش از ۲۰ سال است که از تاموکسیفن به عنوان درمان کمکی سیستمیک استفاده می شود و عوارض جانبی اولیه آن گرگرفتگی ، خستگی و حالت تهوع است.
در مورد عملکرد جنسی ، استفاده از تاموکسیفن با خشکی واژن و تمایل کم همراه بوده است.
مهار کنندهای آروماتاز AI (آناستروزول ، لتروزول و اگزمستان) به عنصری اساسی در مراقبت از زنان یائسه مبتلا به سرطان پستان گیرنده استروژن مثبت تبدیل شده اند.
تشدید قابل توجه و ناراحت کننده علائم زنان یائسه بعد از یائسگی مانند خشکی شدید واژن و درد هنگام نزدیکی در استفاده از AI ، گزارش شده است.
از آنجا که استفاده از این داروها به استاندارد طلایی مراقبت از بازماندگان سرطان پستان در دوران یائسگی تبدیل شده است ، ضروری است که این علائم زنان را که عملکرد جنسی را مختل می کنند ، مدیریت کنیم.
علائم جنسی ناراحت کننده مهمترین علت قطع زودرس سرکوب کننده های تخمدان است.
مشاوره جنسی در اولین سال استفاده از داروهای هورمونی تواند به زنان در حفظ عملکرد جنسی کمک کند.
پرتودرمانی
پرتودرمانی برای سرطان پستان به طور کلی محدود به پستان است. تشعشع می تواند منجر به فیبروز پوست ، از دست دادن حساسیت در پوست و خستگی شود ، همه اینها می تواند در کاهش تمایل جنسی نقش داشته باشد.
مداخلات
چندین روش برای رسیدگی به مشکلات جنسی پس از سرطان پستان شناسایی شده است. بیشتر رویکردها بر اطلاعات و آموزشهای فردی در مورد مدیریت عوارض جنسی مانند خشکی واژن متمرکز است.
بهتر است مداخلات با هدف کار با زوجین برای ایجاد صمیمیت بیشتر بعد از سرطان انجام شود.
ضروری است که زنان در مورد چگونگی حفظ و بازیابی سلامت جنسی در زمینه حفظ سلامت واژن و همچنین سلامت کلی پس از سرطان پستان ، اطلاعات و آموزش ببینند.
با پیش بینی عوارض جانبی یائسگی ناشی از شیمی درمانی و درمان های هورمونی، همه زنان باید اطلاعاتی در مورد مرطوب کننده های واژن غیر هورمونی ، روان کننده های واژن ، تمرینات تقویت کف لگن (کگل) ، و ارزش حفظ جریان خون در بافت واژن برای جلوگیری از آتروفی واژن را دریافت کنند.
علاوه بر این ، برای زنانی که با مسائل مانند تصویر منفی بدن و ناراحتی روانی دست و پنجه نرم می کنند ، مشاوره روانشناسی میتواند مفید باشد.
اخیراً ، توجه به نیاز به افزایش صمیمیت برای زوجین پس از سرطان پستان ، مورد توجه قرار گرفته است .
بیمارانی که در حال حاضر در رابطه نیستند ممکن است از نظر دوستیابی مطمئن نباشند و از شروع روابط جنسی جدید پس از درمان اطمینان کافی ندارند. این بیماران از اینکه بتوانند در مورد این چالش ها صحبت کنند، سود بسیار زیادی می برند.
